دختر متفکر

من در دانشگاه با فرهنگ بکر یزدی آشنا شدم، که قبلا کمتر آن را می فهمیدم. رویداد های جالب که حاکی از منطق حاکم بر یزد است.

سر کلاس نقشه کشی میز و صندلی ها از هم جداست،صندلی گیر من نیومد، همون لحظه پسر جلویم رفت بیرون. منم خدا خواسته پریدم صندلیش را برداشتم و اصلا به روی خودم نیاوردم.

من انتظار داشتم این آقاهه وقتی اومد جیغ جیغ کنه که کی صندلی من رو برداشته مثل خودم! وایسه بگه این حق من بود تو  من زود تر اومدم و از این چرت و پرت ها ...

ولی خیلی راحت اومد توی کلاس، جای صندلی خودش را که دید  رفت یه صندلی برا خودش آورد،حتی از هیچ کس نپرسید!!! نگاه غضب ناک هم نکرد. من احساس کردم این زرنگی نیست بی شعوریه !

پسر داییم گفت :معذرت خواهی کردی؟!      گفتم: نه!      گفت :خسته نباشید!

 توی نمازخونه دانشگاه بودیم،من و دوست جدیدم،کیسه نونش را آورد بیرون، تعارف کرد و با هم خوردیم، وقتی تموم شد،پلاستیکش را گذاشت توی کیفش، خندید و گفت، فرهنگ اقتصادی یزدی، دفعه سوم و چهارمه که استفاده می کنم!

منم خندیدم!این مثل منه!منم مامان و مامان بزرگم می گن پلاستیکت را دور نیانداز،دفعه بعد استفاده کن!اصرافه!

خیلی چیز ساده ایه،خیلی ساده. ولی ایدلوژی یه شهره!

ما از اول دبستان یاد می گیریم،پلاستیک ارزش مادی نداره، ولی تا پاره نشده  دور نیانداز.

سینی غذا را که به  مسئول  سلف دادم برگشت طرف دوستم، دیدم انگشتش را با حالتی معصومانه در دهان کرده است. پرسیدم چی شده گفت انگشت آقاهه خورده به دستم.

در نمازخانه دانشگاه درس می خواندم. یادم رفت و پاک کنم را جا  گذاشتم. فرهنگ اقتصاد یزدی  می گویید:"گمش کرده ای پیدایش کن."

 سه ، چهار روز بعد که وارد نمازخانه شدم، پاک کنم را یافتم، روی آن نوشته شده بود" من از پاک کنتان استفاده کردم راضی باشید"

استادمان می گفتند:  اگه یه قورباغه را در  ظرف آب جوش بیاندازید، کلی دست و پا می زنه ، بالا پایین می پره تا خودش را نجات بدهد...( خب این طبیعیه ...) ولی اصل داستان اینجاست که اگه شما اون قورباغه را  در یه ظرف آب ، با دمای معمولی و قابل تحمل بیاندازید

و دمای آن را  کم کم ، زیاد کنید ، قورباغه به مرور زمان به ازای افزایش د مای آب ، مقاومت خودش را زیاد می کند ( اگه از توی زیست شناسی راهنمایی یادتون باشه قورباغه ها خون سرد بودند )، خلاصه اینکه بعد از چند ساعت شما یه قورباغه پخته دارین بدون اینکه  خودش بفهمد.

من آن قورباغه ام که از آب گرم به آب سرد افتاده ام ودر حال دست وپا زدنم.

چه کسی باید مراقب جهت تغییرات باشد؟!

چندی پیش مد شده بود که از لیوان شربت خود 1/3  ویا 1/4 را مصرف نمی کردند. ودر توجیه عملشان ، می گفتند:«تا ته کاسه را که نباید انگشت کرد.» بود. عمل ،عمل اشتباهی است، با هر توجیهی!هم از نظر شرعی اصراف و هم از نظر عقلی،امکانات برای نسل آینده هم هست.

 یکی از این تغییرات ،تغییر شغل هاست.که به سمت حالت مصرف کنندگی پیش می رویم و این وظیفه مسلم شهری و کشوری است.

مجوز بیش از حد به مغازههای  فروش کالا. از دید من  در این مورد ما در آینده دچار بحران شدید می شویم.مغازههای بیش از نیاز جامعه انباشته از کالا های خارجی. 

من مخالف تغییر نیستم من مخالف تغییر ناآگاهانه هستم.

 در طی خرید کامپیوتر برای من ،مادربزرگ مخالفت می کردند.برادرم در توجیه پدرم گفتند: کامپیوتر مثل چاقو می ماند میتواند کاردی باشد در دست انسانی برای قتل و یا چاقوی جراحی در دست یک جراح.

کیست که تعیین می کند قاتل باشی ویا ناجی و شاید هم مقتول! آموزشی که برای هر تغییر من و خانواده من می بیند.